بيشتر دينداران عالم به چنين ايده اي برای آینده باور دارند و اميدوار هستند ، همچون پديده پيامبري كه تداوم داشته است .مسئله غيبت مختص شيعه و مستند به اقوال و احاديث است . از قرآن تنها خطوط كلي نجات مستضعفان و متقين استنباط ميشود.

خداوند فرموده است " مافرطنا في الكتاب من شي" ( ما در قرآن از هيچ چيز كوتاهي نكرده ايم) و " فیه تبیان کلشی" ( در قرآن بیان همه چیز هست) . بنابراين هرآنچه لازمه هدايت ما بوده قرآن آورده است . اما نام آن بزرگواران در قرآن نيامده چون حيات پر بركتشان بعد از قرآن بوده است . اگر حديث جابر معتبر بود دليلي نداشت ما امروزشيعه چهار امامي ، شش امامي ، هفت امامي و .... داشته باشيم و شيعيان در طول تاريح در تشخيص امام راستين ترديد كنند . اولين كتاب حديث اهل تسنن ۲۳۰ سال بعد از پيامبر و اولين كتاب حديث شيعه حدود سه قرن بعد از رحلت پيامبر منتشر شده است و پيامبر توصيه موكد فرموده بود هرگز از من چيزي ننويسيد و هركس هم نوشته محو نمايد ، لذا نه هيچيك از امامان شيعه كتاب حديث نوشتند و نه هيچيك از امامان چهارگانه اهل تسننن

آيات ۵۶ تا ۸۸ سوره مائده ، مطابق محاسبات كتاب " سير تحول قرآن" مهندس مهدي بازرگان ، در سال هفتم هجرت نازل شده است نه در سال ۱۰ در حجه الوداع

عصمت اگر ذاتي باشد ، معصوم متولد شدن هنري محسوب نميشود ، در اينصورت امتحان و ابتلائي هم معني نميدهد. عصمت اولا اكتسابي ، ثانيا نسبي است . اكتسابي است چون با تقوي و ترك محارم حاصل ميشود ، نسبي است چون همه انسانها در برابر خالق  نسبي و به مصداق " حسنات الابرار سيئات المقربين "( كارهائي كه براي نيكان پسنديده است ، براي مقربين ناپسند و ناكافي است) بدهكار و گناهكار محسوب میشوند. پيامبران و اولياء خدا هرگز گناهان متداول بين انسانها را بدليل خودسازي و تقويت تقوا نميكردند ، اما دهها آيه قرآن در تذكر، تربيت ، تهديد و توبيخ آنها نشان ميدهد پيامبران نيز در افق هاي بلندي نيازمند هشدارهاي الهي بوده اند.

در مورد آيه ۵۷ سوره مباركه اسراء ، اتفاقا به طور آشكار آيات قبل و بعد نشان ميدهد خواندن پيامبران و اولياء نيز مورد نظر است ؛ آيه ۵۵ صريحا در باره پيامبران است و آيه ۵۷ ميگويد آن كساني كه شما ميخوانيد ( نه آن بت ها ) آنها خودشان در جستجوي وسيله اي براي تفرب به خدا هستند تا تقرب بيشتري پيداكنند. آنها اميدوار رحمت خدا و ترسان از عذاب او هستند( آيا بت هاي سنگي چنين حالاتي داشتند ؟ دقت كنيد همه جا ضمائر در باره انسان هاست).

به آيات ۵۳ سوره مومنون و ۳۲ سوره روم مراجعه فرمائيد و توصيه الهي را درموردچنين سئوالاتي ملاحظه فرمائيد. مصلحت زمان ما كنار گذاشتن اختلافات تاريخي و اتحاد بر محور مشتركات فراوان است. به تعبير قرآن : تلك امه قد خلت لها ما كسبت و لكم ما كسبتم و لاتسئلون عما كانوا يعملون... همه ما يك خدا ، يك كتاب ، يك پيامبر ، يك قبله و يك دين داريم ، چرا بايد انگشت روي نقاط افتراق بگذاريم؟ حضرت علي نيز در زمان حكومتشان وقتي خطر معاويه مطرح بود اجازه نميدادند كسي اختلافات قبلي را زنده كند !!؟ من مسلمانم و اسلام را از قرآن ، سنت پیامبر و سیره خاندان او آموخته ام

 نیاز به استقرار عدالت در دنیای امروز به مراتب عمیق تر و گسترده تر از دنیای گذشته است ، اگر شیعیان در لبنان مختصری قدرت گرفته اند ، دشمنانشان نیز به مراتب سلطه و قدرت بیشتری یافته اند، لذا نیاز امروز به رهبر بیداری که بر اساس کتاب خدا، مؤمنین دنیای امروز را در برابر دشمنان راه حق رهبری کند بیشتر شده است. از آن گذشته ، اعتقاد به ناجی نهائی مختص شیعه یا مسلمانان نیست ، مسیحیان و یهودیان و بسیاری پیروان مذاهب دیگر به آن باور دارند

اين سخن در " مستدرك نهج البلاغه باب الثاني صفحه ۳۰ " ميباشد .
" يابن ابيطالب لك ولاء امتي فان ولوك في عافيه و اجمعوا عليك بالرضا فقم في امرهم و ان اختلفوا عليك فدعهم و ما هم فيه فان الله يجعل لك مخرجا"

كتابي در ايران بنام " مسانيد نهج البلاغه" وجود دارد كه اسناد اين كتاب را معرفي ميكند . هر چند داشتن سند به تنهائي براي اثبات اصالت آن كافي نيست.

احاديث و روايات آنگاه اعتبار دارند كه ، به توصيه پيامبر و امامان ، به قرآن عرضه شوند ، قديمي ترين كتاب روائي اهل تسنن حدود ۲۲۰ سال و اهل تشيع حدود ۳۵۰ سال پس از پيامبر جمع آوري شده است .در روزگاري كه ضبط صوت نبوده ، شما چقدر به دقت و اصالت آن ميتوانيد اطمينان حاصل نمائيد؟ توصيه ميكنم در اينمورد خطبه ۲۱۰نهج البلاغه (و در بعضي نسخ شماره ۲۰۱) را با دقت بخوانيد تا به بي اعتباري بخش عظيمي از آنچه بنام آن بزرگان در اختيار مردم است پي ببريد

در مورد علم ائمه نيز به همان نهج البلاغه خطبه ۱۲۸ مراجعه كنيد : .... وما سوي ذلك فعلم علمه اله نبيه فعلمنيه و دعا لي بان يعيه صدري .. .

بنده مولوي شناس نيستم ، فقط براساس اشعاري كه در مدح خلفاي پيش از حضرت علي در مثنوي وجود دارد و چندین شرح حاليكه از آن بزرگوار نوشته اند چنان مطلبي را گفته ام. به نظر بنده امثال مولوي و ديگر عارفان اهل معنا و مفاهيم لطيف قرآني ، از مرزهاي تعصبات فرقه اي و تنگ نظري هاي رايج عبور كرده و با چشم بازتري به انسانها مي نگريستند ، مولوي اگر شيعه صفوي بود نميتوانست چنان منصفانه از خلفای بعد از پيامبر( ابوبکر و عمر و عثمان) تجليل كند ، اگر سني متعصب بود نيز نميتوانست ، به قول مرحوم مطهري، آنچنان تجليلي از حضرت علي و امام حسين (ع) بكند كه هيچ شيعه اي نكرده باشد